Güneşi Bekler Gibi Hala Umudumuz Var

Güneşi Bekler Gibi Hala Umudumuz Var

29.07.2015 | Yazarlar| | Henüz yorum yazılmamış

Bu yıl bir türlü güneşi hissedemedik üzerimizde. Bekledik bekledik gelmedi bahar. Güneş gözlük takmış dediler, inanmadım. Hep umutla bekledim birgün ısıtacak içimizi diye. Son günlerde biraz biraz göstermeye başladı yüzünü. Sevindim içimi bir huzur kapladı. Hastalarımın da içini bir huzur kaplamış olmalı ki onlar da daha az hasta olmaya başladılar. Öksürenler, boğazı ağrıyanlar, ağrıları olanlar iyileştiler, depresyona girenler gülümsediler. Ne kadar önemliydi güneşin etkisi.

Doktorluk mesleğini seçerken ne kadar çok ideallerimiz vardı. Hastalarımıza yardım etmeye çalışmak, onları dikkatlice dinleyebilmek, muayenesini ayrıntılı yapmak en önemlisi de yüzlerini güldürmek. Ama ne mümkün? Yıllar geçtikçe bu ideallerimiz derinlerden biryerden el sallamaya başladılar bize. Ama bizi terkettiklerinden değil bize kendilerini hatırlatmak, biz burdayız demek için. Çünkü onlar hala içimizde bir yerlerde.

Biz ise hergün eklenen yeni görevlerimizle sırtımızdaki yükü daha fazla hissetmeye başladık. Aile hekimleri olarak, hasta sayısının çokluğu altında hastalarımıza hak ettikleri yeterli zamanı veremiyorken bir de bunlara malzeme satın al, binaya kira öde, elektrik, su, telefon faturası şu kadar kadar gelmiş, çalışma masası kaç lira, steteskop fiyatı yükselmiş, yeni yönetmelikte aspiratör isteniyormuş nereden alabiliriz, hırsızlık olmuş bilgisayarımı çaldılar gidip yenisini alayıp  gibi kafamızı ve zamanımızı meşgul eden, tıp fakültesi sıralarında aklıma bile gelmeyen burada yazmaya kalkılırsa çok daha uzun bir liste olacağını bildiğimiz işlerle ve sorunlarla uğraşıyoruz. Hergün yeni eklenen nöbet görevleriyle dinlenme zamanımız da azalıyor, kendimize gelemiyoruz.sürekli bir koşturmaca içerisindeyiz. Moral bozukluğu yüzümüze yansıdı. Hastalarımızın yüzünü güldürmeye çalışırken kendi yüzümüzü güldüremez olduk. Mutsuzluğumudan toleransımız azaldı, arkadaşlarımızla tartışmalara girdik, eşimizi çocuğumuzu mutlu edemez olduk. Hastalarımız da mutsuz oldu, şikayetler arttı. Sırtımızdaki yük giderek ağırlaştı, kamburlaştık. Hep umut ettik güneşi beklerkenki umudumuz gibi. Bu yük üzerimizden bir gün alınır diye bekledik hala da bekliyoruz. Umarım bir gün içimizde bize el sallayan idealist düşüncelerimizi derinlerden çıkarır mutluluğumuzu, huzurumuzu hastalarımıza yansıtabilir, sevgi saygı hoşgörü içerisinde hep birlikte toplum olarak mutlu oluruz.


Diğer Yazılar

Henüz yorum yazılmamış

Yorum yaz

Email adresiniz paylaşılmayacaktır

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>



Yukarı Çık